یال سرداغ دماوند یکی از یال های فرعی و زیبای دماوند می باشد که از گردنه مرتفع داغ آغاز میگردد و غرب دماوند را از ناحیه شمالی آن جدا می کند.
این یال فاقد جان پناه می باشد و یکی از سرد ترین و باد گیر ترین یال های دماوند می باشد و صعود های زمستانی معدودی روی آن انجام شده و همین صعود های معدود نیز گاهی با حوادث نا گواری همراه بوده است.از دلایل معدود بودن صعود های زمستانی این یال دور بودن مبدا این یال ، بادگیر بودن،درگیری با سنگ و نداشتن جانپناه می باشد.
در تاریخ 15/11/91 در قالب تیمی دو نفره از ترمینال شرق به سمت آمل حرکت کردیم.در کهرود از اتوبوس پیاده شدیم و همراه با حمید صالحی توسط یک دستگاه نیسان به سمت ناندل رفتیم.ناندل روستایی کوهستانی می باشد و ارتفاع آن ازسطح دریا 2200 متر می باشد.طبق معمول آقای صالحی ما را شرمنده میهمان نوازی خود کردند و شب را در منزل ایشان ماندیم.16/11/91 ساعت 5 صبح از خواب بیدار شدیم و ساعت 6:30 حرکتمان را آغاز نمودیم.هوا صاف و سرد بود.از سمت راست دشت که کم برف تر بود حرکتمان را به سمت گردنه سر داغ ادامه دادیم.برف در ابتدا سفت بود و کمتر فرو می رفتیم.با سرعت مناسبی خود را به آخرین خانه دشت (گوسفند سرا) رساندیم و با توجه به زمان زیادی که داشتیم به سمت گردنه داغ حرکتمان را ادامه دادیم.حجم برف زیاد شده بود و تقریباً تا زانو در برف بودیم.با تلاشی فراوان با کو له های سنگین خود را به بالای گردنه رساندیم و حرکتمان را به سمت ابتدای یال ادامه دادیم.در ساعت 16 به محل مناسبی رسیدیم و چادر را برپا کردیم.اما جای چادر ما از ابتدای یال حدود 1:30 ساعت فا صله داشت.(ارتفاع 3720).تا قبل از خواب مشغول آب کردن برف و صرف شام و آماده کردن کو له ها بودیم .
صبح فردا ساعت 4 صبح از خواب برخواستیم.هوا سرد بود و دل کندن از کیسه خواب سخت.ساعت 5:30 حرکت خود را آغاز نمودیم.تا قبل از طلوع آفناب فاصله باقی مانده تا یال را طی نمودیم و به ابتدای شیب رسیدیم و صعود را آغاز نمودیم.پس از حدود 200 متر صعود به اول تیغه ها رسیدیم.تیغه های یال سرداغ از دو ردیف سنگ به موازات هم تشکیل شده .ما مسیر سمت راست را انتخاب کردیم و صعود را آغاز کردیم.مسیر در بیشتر نقاط به صورت دست به سنگ بود .ساعت 9:25 به بالای تیغه در ارتفاع 4800متری رسیدیم.در این قسمت جا چادری نسبتاً مناسبی وجود داشت.دوستانی که تصمیم صعود قله از یال سر داغ و بازگشت از جبهه جنوبی را دارند معمولا 1 شب را در این نقطه چادر می زنند.از این جا به بعد به شیب مسیر افزوده شد .در ارتفاع 5000 به قسمت های یخی رسیدیم و کرامپونها را به کفش متصل کردیم.ابتدا این یخ ها به صورت برف یخ زده و بعد به صورت بلورهای یخ بود و صعود آنها با نیشهای جلو کرامپون انجا م می شد. وجود باد شدید و آفتاب کم از دلایل وجود این یخها می باشد.
صعود این قسمت دقت زیادی را می طلبید زیرا در صورت سقوط امکان ترمز با توجه به یخ و شیب مسیر وجود نداشت.در 5300 به دست به سنگهایی رسیدیم.از این قسمت به بعد می توان مسیر را به دو صورت ادامه داد.راه اول از مسیر دست به سنگ است که بعد از عبور از معابر سنگی ابتدا به قله ای کاذب و سپس به قله اصلی می رسد و راه دوم از سمت راست سنگها که با عبور از دهلیزی پر شیب به قله می رسد.در ساعت 14:20 در بادی شدید به قله رسیدیم و پس از کمی استراحت و عکاسی تصمیم به بازگشت از جبهه غربی را گرفتیم زیرا به دلیل یخ زدگی و شیب بازگشت از یال داغ با ریسک بالایی مواجه بود.از جبهه غربی سرازیر شدیم .خوشبختانه از یخ خبری نبود و برفها یی سفت مسیر را پوشانده بود.فرود را به سرعت ادامه دادیم و از یک ساعتی پناهگاه سیمرغ به سمت شرق منحرف و وارد یکی از دهلیز های منتهی به گردنه سر داغ شدیم و با کمی برف کوبی قبل از تاریکی هوا به چادر رسیدیم. در انگشتان دستم کمی احساس سرما زدگی داشتم.تقریبا تا صبح به دلیل باد شدید و سروصدای چادرنخوابیدیم.صبح چادر را جمع کردیم و به سمت ناندل حرکت کردیم.تمامی جا پاها از برف پر شده بود و پس از برف کوبی مجدد به روستا رسیدیم .
نفرات برنامه : نیما اسکندری ، علی محمودی ...
چند عکس از این برنامه ببینید :
نمای دماوند از دشت شمالی و شعله خورشید در یال شمال شرقی ...
ابتدای تیغه یال سرداغ ...
در مسیر ...
مسیر یال سرداغ از بالا ...
بر فراز قله ...
قله ...
فرود از یخچال پر شیب غربی ...
نمای یال سرداغ ...
