کوه نوردی در سال های اخیر به شکل غیر قابل انکاری به تجهیزات وابسته شده است . هر چند این تجهیزات نقش تمام کننده ندارند اما نمی توان از تاثیر آن ها بر اجرای خوب و ایمن یک برنامه کوه نوردی چشم پوشی کرد .  تجهیزات مناسب کوه نوردی عمدتا خارجی هستند و از برند های معروف و از طرفی دارای استهلاک بسیار بالا . 

   متاسفانه تورم اخیر و بی سابقه کنونی و گرانی وسایل ذکر شده به شکل کاملا چشمگیری بر اجرای برنامه های کوه نوردی  تاثیر گذاشته و این برنامه نرفتن ! را می توان کاملا حس کرد . این گرانی نه تنها شامل تجهیزات نشده بلکه هزینه های رفت و آمد ، تدارکات و ... را نیز شامل می شود . با این حساب حتی برای اجرای یک برنامه کوه نوردی ساده در خارج از استان محل سکونت باید حساب دو دو تا چهار تا کرد و  در آخر از هزینه های گزاف پیش بینی نشده شگفت زده شد ! 

    روی آوردن به تجهیزات دست دوم و فرسوده هم از سویی مشکلات و خطرات خاص خود را دارد . در یک برنامه جدی نمی توان نقش ایمنی را نادیده گرفت و وسایل فنی دست دوم می توانند نتایج تاسف باری به بار آوردند . کوه نورد باید در تمام طول برنامه نگران هزینه های برنامه باشد و فاکتور گرفتن از بعضی موارد برای کاهش هزینه ها تنها به کاهش ایمنی و در نهایت افزایش سوانح در حین کوه نوردی می انجامد . 

   برای بسیاری از تازه کاران خرید وسایل مناسب کوه نوردی زمستانی تبدیل به رویا شده و در نهایت بسیاری عطای کوه نوردی را به لقایش می بخشند . نقش ارگان های دولتی مانند ادارات و هیئت ها و فدراسیون هم در این زمینه کمرنگ یا اصولا بی رنگ شده و طبیعیست که در شرایط بحرانی کنونی آن چه از همه بی اهمیت تر به نظر می رسد ورزش کوه نوردیست ...