ماگما

    همه ساله در اواسط اردیبهشت ماه ایل بزرگ بختیاری که در فصول سرد سال به مناطق گرم و جنوبی ایران رفته بودند به زادگاه خود در دامنه های زاگرس باز میگردند . کوچ ...این حرکت پویا و پر جنب و جوش تمام ابعاد زندگی این مردمان را در بر گرفته و در تمام طول عمر آنها امتداد می یابد . این جابه جایی تنها با یک هدف انجام میگیرد :  جستجوی سرسبزی بیشتر !!

    همه و همه در حال حرکتند ... سیاه چادر ها ...رمه ها ... زنان و کودکان ... همه با هم از مرتعی به مرتع سبز تر ... در میان این مراتع ییلاقات سرزمین بختیاری که پذیرای این مردمان در فصول گرم سالند  از همه زیبا ترند .این زیبایی در منطقه بازفت در جنوب رشته کوه بلند زرد کوه به اوج خود میرسد . رود های خروشان و جنگلهای بلوط با زمینه ای از رخ سپید زرد کوه در دور دست همراه با آوای ملایم صد ها زنگوله تصویر دایمی این سرزمین است ...

     هفته گذشته در برنامه ای دو روزه از مرزهای خوزستان تا قلب سرزمین بازفت در روستای چمن گلی با این مردمان در کوچشان شریک شدیم . هر چند دو روز برای درک این شیوه زندگی زمان ناچیزیست اما  حس غریب این حرکت را حتی از چشم های خردسال ترین کودک کوچ میشد باز شناخت و خواندش ... چه رسد به پیر های این سرزمین که هر یک خود هزار داستان نگفته اند ...

      کاش می شد کوچی کرد از همه آنچه آزارم می دهد و ذهنم را می خراشد و روحم را زخمی می کند..
     کاش می شد کوچ کرد از خود ..
     کاش می شد کوچ کرد از تن!..

     و این جان خسته می آرامید و همه لرزه های ذهن پایان می گرفت ..

رخ جنوبی زرد کوه و قله زیبای هفت تنان از کنار سرچشمه رود کارون ...