در سكوت دشت ناگه ،

رفت از دامان عقلم مرغ هوشم !

رفت .. پر زد .. رفت .. وانگه ..

ناله ي سرد شباهنگي فرو غلطيد در گوشم ،

و قلبم ريخت .. قلبم ريخت ، از فرياد آن ناله

شباهنگ سيه دل نعره ميزد ..

                  « رفت ، ليلا ... رفت ، ليلا ... »

مات و سرگردان قدم برداشتم ...

برداشتم .. رفتم سراغش ..

« آه .. كاش هرگز نميديدم .. نميديدم.. »

خرسن دوران هستي ، بيصدا بر باد رفته ،

نغمه هاي عشق و مستي ، بيصدا از ياد رفته ،

دشنه ي دردي سيه قلب اميدم را دريده

رودها و چشمه هاي آرزوها ، خشك و راكد ..

كوچه ساكت ، خانه ساكت ،

بر در و ديوار خانه ، سايه اي از غم نشسته ،

                                 «نيست ليلا .. رفت ، ليلا ...»

ساز ناز نغمه پرداز تمنايش ، شكسته ..

درب بسته ..

گيج و سرگردان و با ترديد و خسته ،

در زدم .. در باز شد !..

ايواي ! در موج سياهي .. اشك ديدم .. مرگ ديدم ..

اشكهاي مرگ و مرگ اشكهاي گرم ديدم ..

بر لب تابوت سردي ! مادر ليلا ، لميده ،

پشت او خرد و خميده ..

گونه هايش غرق دريايي از اشك رميده ..

رنگ عشق و زندگي از روي زيبايش پريده ،

با نگاهي وحشت انگيز و سراپا حسرت و مات و دريده ،

« گفت : كارو ... آخ ، كارو ...

                         مرد ،ليلا ... مرد ، ليلا ... »

کوهستان بی لیلا شد ...

تسلیت دردی را دوا نخواهد کرد ...

شعر : کارو

عکس : اینترنت