انتهای سال 89 و پس از مرور آمار حوادث کوههای شمال تهران که به صورت غیر رسمی عدد 18 کشته بر آن نهاده شد، همراه بود با ابهامات بسیار که بیشتر نشات گرفته از پنهان کاری به منظور جلوگیری از تشویش در جامعه بود. این آمارهای کمتر به صورت رسمی از سوی مراجع قانونی بیان گردید و تنها امدادگران آن را دهان به دهان بیان نمودند.
اما زمستان 90 موج حواث به نحوی است که دیگر نیازی به پنهان کاری وجود ندارد! 4 کشته در پیست اسکی تاریک دره همدان، دو کشته در اسدآباد همدان، دو کشته در بزقوش سراب، 5 کشته در کرکس کاشان و ... توچال هم طبق معمول سهم سایلانه خود را از کوهنورد و کوهرو می گیرد! حال بیافزائید درصد پنهان شده از تلفات سالیانه را به رسم معمول، شاید عدد مورد نظر به دست آید!


پی نوشت:
 
     از مواردی که عمومن در توصیه های زمستانی تذکر داده می شود، همراه داشتن وسایل ارتباطی نظیر تلفن همراه و حفظ باطری و شارژ آن به منظور ایجاد ارتباط در مواقع ضروری است. اما دردناک زمانی است که کوهنوردان مفقود قادر به ایجاد ارتباط به اقوام و تیمهای امدادی هستند، ولی راهکاری برای پیداکردن نقطه مورد نظر وجود ندارد و امدادگر مجبور به بازی پانتومیم از پشت گوشی برای راهنمایی فرد مفقود است! تا سرانجام جسد مورد نظر از دسترس خارج شود!
متاسفانه برای دومین بار است که می شنویم کوهنوردی به رغم ارتباط با نیروی امداد، اما نبود همکاری مخابرات با امدادگران برای مشخص شدن نقطه تماس جان می بازد. گویی در این خراب شده مخابرات تنها برای شنود مخالفین فعال استفاده دارد ...

از نوشته های وحید زنگنه در وبلاگ کوهنوردان کانون ...

عکس از اینترنت ...