هفتم ... خرپاپ ...

هفتمین صعود قلم با درایت و مدیریت دوستان خوبمان در کردستان و آذربایجان غربی با موفقیت پایان پذیرفت . دیدار با دوستان جدید و هم نشینی با قدیمی تر ها زیبا ترین نغمه این برنامه بود که به زیبایی سراییده شد و دنیای مجازی مان دوباره رنگ دوستی های حقیقی را چشید ...

اما ...

دوستان عزیز، کوه نویسی کشور علی رغم رشد سریعی که از نظر کمی در سال های اخیر و به مدد دسترسی آسان به محیط مجازی داشته است در زمینه کیفی رشد چشمگیری پیدا نکرده است. وبلاگ های کوهنوردی بی شماری که تنها به مثابه دفترچه یادداشتی شخصی به جای تولید علم و آموزش تنها به ارایه گزارشهای تکراری و پیش پا افتاده می پردازند بی شمارند و به لحاظ کیفیتی پیشرفتی برای کوهنوردی و کوهنویسی به شمار نمی روند. هر یک از ما به نوعی صاحب رسانه ایم و کم یا زیاد قادریم در این زمینه موثر واقع شویم. این نیروی جوان و مشتاق و صاحب فکر و قلم دارای پتانسیل عظیمیست که چنانچه هدف دار و همگرا حرکت کنند، قادر خواهد بود تحول عظیمی در ارتقای زمینه های مختلف کوهنوردی ایجاد کند. این نیروی عظیم و عاشق، امروز به نقطه ای از کمال رسیده که می تواند در سطوح مختلف کوهنوردی به تنهایی مبدع و سازنده باشد به این شرط که با برنامه ریزی و هدف مندی و به دور از فرد گرایی به حرکت درآید. افتخار ما کوهنویسان این است که قادریم بی هیچ وابستگی به سازمان و گروهی، خود گرداننده امور خود باشیم و در این مسیر کارگردانی کنیم و امروز با هم بودن و نه بر هم بودن، شرط رسیدن به این مهم است. رشد و بالندگی هر مجموعه ای مرهون تلاش تک تک اعضای آن است. چنانچه هر یک از ما به عنوان عضوی کوچک از این خانواده بزرگ بکوشیم تا به عزت و سربلندی این خانواده بیافزاییم دیری نخواهد کشید که خود به عضوی از این خانواده بودن افتخار خواهیم کرد.

امروز کوهنوردی و کوهستان های ما بیش از هر روز دیگری نیازمند توجه و مراقبت اند. رسالت بزرگ ما به عنوان کوه نویس بایستی دفاع از حریم «کوهستان و کوهنورد» با تمام جرات و جسارت باشد. آموزش، ایمنی و نوآوری امروز باید سرلوحه کار همه ما قرار گیرد. قلم وقتی آبرو و اعتبار پیدا می کند که به جای تخریب، بسازد و بزاید و در این راه تنها شرافت است که به قلم نیرویی می بخشد که از هر اسلحه ای کار ساز ترست.

دوستان خوب کوه نویسم، امروز هویت کوه نویسی در ایران زمین به جایگاه واقعی خود نزدیکتر می شود. مربیان و پیشکسوتان، سرمایه گذاران وتولید کنندگان ابزارهای کوه نوردی، رییس و روسای هیئت ها و گروه ها و فدراسیون و ... امروز مجبورند برای کوه نویسی کشور جایگاهی قدرتمند قائل باشند و این بازخورد را به راحتی می توان در واکنش میان بعضی پست های وبلاگ های کوهنوردی به خوبی احساس نمود. این جایگاه و رسالتی که بر عهده ماست می تواند مثبت یا منفی باشد و تفاوت میان این دو چیزیست که به دست خود ما رقم می خورد.

به عنوان کوچکترین عضو از خانواده کوه نویسان از همه دوستان خواهش می کنم :

مثبت بیاندیشید و مثبت بنویسید،

دانش بسازید نه خبر،

تعریف کنید نه تخریب،

و در نهایت از کوهستان بنویسید نه بر کوهستان...

طی این چند روز دوستان هم قلم گزارشات متعددی از این همایش نوشتند بنابر این تنها به چند عکس از زیبایی های کردستان بسنده می کنم :