زمانی عسلی خریدم که عسل نبود . دلم شکست . برانگیخته شدم. در به در دنبال عسل اصل گشتم . نیافتم . عسل فروشان پیوسته فریبم می دادند . عسل فروشان چیزی را می فروختند که مثل عسل بود .دلم بیشتر شکست . دلم برای کودکی هایم سوخت . دلم برای خلوصم سوخت . نمی خواستم از کودکی تا نوجوانی تا جوانی تمام چیزی را با لذت یک لقمه هر صبح در دهان نهاده باشم که دروغ بوده باشد...هر جا که رفتم حتی کنار بسیاری از کندوها عسل راست نیافتم و زنبوران بیشماری را افسرده و متاسف یافتم ... و گریستم...

                                                                                           

                                                                                                    نادر ابراهیمی...