دلتنگی های آدمی را 

 باد ترانه ای می خواند

رویاهایش را آسمان پر ستاره

 نادیده می گیرد

و هر دانه ی برفی ....

به اشکی ناریخته می ماند



سکوت .... سرشار از سخنان ناگفته است

 


از حرکات ناکرده

اعتراف به عشق های نهان

و شگفتی های بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو

و من ...

 

 

شعر :مارگوت بیگل

عکس : ارتفاعات الوند